Özlem

İki çocuksu el tutuştu önce

Sonra Ay tutulması misali,

Kaldı gözleri küçük delikanlının

İri gözlerinin gölgesinde kızın

 

Kurtuldu Ay…

Tutuldu Ay…

 

Tekrar tekrar…

Ya geç kalan ya da sürekli geçen – vagonu bitmeyen, fark edilemeyen –

bir trene benzeyen sevda onlarınkisi

Bilinmez

Sıradan olur diye

o hala

sevdiği kıza “seni seviyorum”

diyemez

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: